تاقچه یکی از عناصر اصلی معماری ایرانی است؛ فرورفتگی‌ای در دیوارهای اتاق، ایوان یا راهرو که معمولاً با گچ اندود می‌شده است. تاقچه مانند یک گنجینۀ دیواری عمل می‌کرد و محلی برای قرار دادن اشیای تزیینی، چراغ یا قرآن بوده است.

علاوه بر کارکرد روزمره، وجود تاقچه باعث سبک شدن سازه نیز می‌شد؛ چون در دیوارهای ضخیم، بخشی از حجم دیوار خالی می‌شد و هم از مصالح کمتر استفاده می‌گردید و هم بار کلی دیوار کاهش می‌یافت.

تاقچه‌هایی که در ارتفاع بالاتر از دسترس قرار می‌گرفتند، رف نامیده می‌شدند و معمولاً برای نگهداری اشیای ارزشمند یا وسایلی که باید دور از دسترس کودکان می‌بود، استفاده می‌شدند