تاق کَلیل یکی از قوس‌های مشهور معماری ایرانی است که به معنای «کند» یا «کم‌خیز» شناخته می‌شود. این قوس از نوع سه‌قسمتی است و نسبت به بسیاری از قوس‌های دیگر، انحنای کمتری دارد.

تاق کَلیل در معماری ایران هم به‌صورت چَفد و هم به‌صورت تاق کامل اجرا می‌شده است.
از معروف‌ترین نمونه‌های آن می‌توان به کَلیل پارتی (دورۀ اشکانی) و کَلیل آذری اشاره کرد.

ویژگی مهم این قوس، خیز کم آن است؛ به همین دلیل در پوشش طبقات زیرین بنا بسیار مناسب است، چون انحنای آن به‌اندازه‌ای نیست که تسطیح و استفاده از کف طبقۀ بالاتر را مختل کند.