صُفّه بخشی از خانه‌های خشتی و گِلی است که کارکردی شبیه ایوان دارد و معمولاً چند پله از کف حیاط بالاتر ساخته می‌شود. دهانۀ آن وسیع و بدون در است، اما درهای اتاق‌ها به صُفّه باز می‌شوند. به این ترتیب، صُفّه فضایی واسط میان حیاط و اتاق‌هاست؛ جایی که افراد ابتدا از حیاط وارد آن می‌شوند و سپس به اتاق‌ها دسترسی پیدا می‌کنند. در واقع صُفّه همچون حیاطی کوچک برای اتاق‌ها عمل می‌کند و پیوند میان فضای باز و بسته خانه را برقرار می‌سازد.

علاوه بر این نقش عملکردی، صُفّه جنبه‌ای اقلیمی–معماری نیز دارد. در مناطق گرم و خشک (مانند یزد)، صُفّه سایه‌بان اصلی خانه در تابستان است و محیطی خنک‌تر برای نشستن فراهم می‌کند. در مناطق جنوبی، معمولاً وسیع‌تر ساخته می‌شده تا جریان باد خنک را به داخل خانه هدایت کند. در خانه‌های اعیانی، صُفّه‌ها گاه با آجرکاری و گچ‌بری تزئین می‌شده‌اند و علاوه بر کارکرد روزمره، فضایی نیمه‌رسمی برای نشستن و پذیرایی از مهمانان نزدیک بوده‌اند.